Bijna een derde van de jongeren voelt zich structureel eenzaam. Niet als uitzondering. Als dagelijkse werkelijkheid.
In Nederland leven 300.000 jongeren met gedachten aan de dood.
Voordat de crisis zichtbaar is, is hij er al. Stilte is waar het misgaat.
De gigantische crisis van mentale gezondheid bij jongeren zien we vaak pas als het te laat is. Maar hij begint veel eerder. Hij begint 's nachts. Op een telefoon. In gedachten die niemand hoort.
Je hoort het bijna nooit. Maar dit is de realiteit.
Vorig jaar stierven 290 jongeren onder de 30 door zelfdoding. Het is daarmee de nummer eén doodsoorzaak onder jongeren in Nederland.
Van de jongeren met suïcidale gedachten vertelt het aan niemand. Niet aan een ouder. Niet aan een vriend.
Per dag op social media. Dat is waar de stilte zich afspeelt. Maar wat als daar niemand structureel verschijnt?
Ik ben 21. Op papier gaat het goed.
Ik werk en studeer. Ik heb vrienden waar ik mee lach. Mijn ouders denken dat ik een fijne tijd heb.
's Nachts, als iedereen slaapt, scroll ik door mijn telefoon. En wat ik dan denk, durf ik aan niemand te vertellen.
Dat ik moe ben van mezelf. Dat ik nergens helemaal thuis hoor. Dat ik soms denk: ik weet niet of ik dit nog dertig jaar volhoud.
Eén keer heb ik het geprobeerd. Tegen iemand die ik vertrouwde. Ik begon voorzichtig: "het gaat soms niet zo goed met me." Ze zei: "ach, wie heeft dat niet."
Sindsdien heb ik het aan niemand meer verteld.
Mijn ouders weten dit niet. Mijn vrienden niet.
De enige plek waar ik dit ben, is op mijn telefoon. 's Nachts. Alleen.
Stem en details samengesteld uit patronen die wij herkennen in gesprekken met jongeren. Geen citaat van één persoon.
Wat niemand ziet, kan niemand helpen. Daarom verschijnen wij waar jongeren al zijn. Elke dag.
Bekijk hoe wij dit doorbreken →De nood is groot. Dus ons antwoord moet dat ook zijn.
Voor 22 cent per jongere per jaar word jij de stem die terugkomt. Voor wie nooit iemand had om mee te praten.